Snaren, ateliers en een Oostenrijkse UNESCO-erkenning
Hoe de Salzburgse marionetten werken
Het Salzburgse kruis, de ateliers waar de figuren worden gemaakt en de Oostenrijkse UNESCO-erkenning van de techniek in 2016, toegelicht aan de hand van primaire bronnen.
Marionettentheater buchen ↗Kort antwoord
De Salzburgse marionetten hangen aan snaren die worden vastgehouden door poppenspelers die boven het podium staan. Ze worden bestuurd met het Salzburgse kruis, ontwikkeld door oprichter Anton Aicher in 1913, en de figuren worden gesneden en gekostumeerd in de eigen ateliers van het theater. In 2016 erkende de Oostenrijkse UNESCO-commissie de techniek als immaterieel cultureel erfgoed.
Een marionet is een pop aan snaren
Een marionet is een pop die van bovenaf met touwtjes of draden wordt bestuurd. Het woord komt van het Franse 'little Mary', een herinnering eraan dat middeleeuwse snaarpoppen vaak bijbelse verhalen opvoerden. Dat onderscheidt marionetten van hand-, stok- en schaduwpoppen. Ze hebben een lange geschiedenis in Europa, en in de achttiende eeuw werden er opera's voor hen gecomponeerd. Het theater van Salzburg, in 1913 opgericht door Anton Aicher, voert nog steeds volledige opera's op deze manier uit.
Het Salzburger kruis
De techniek van het gezelschap berust hoofdzakelijk op het Salzburger kruis, een besturing die Anton Aicher in 1913 ontwikkelde. Het is een T-vormig bedieningskruis met een driehoek en een stok voor de handen, en een verfijnde vorm ervan wordt nog altijd gebruikt. De poppenspeler, verborgen boven het podium, leidt elke figuur via het kruis. De geschiedenispagina van het theater beschrijft het resultaat als illusionistisch poppenspel, waarbij de poppenspeler buiten beeld blijft en de figuren levensecht bewegen.
Wat de erkenning van 2016 betekent
In 2016 erkende de Oostenrijkse UNESCO-commissie de bedieningstechniek van het theater, de zogenoemde Spielpraxis, en plaatste die als immaterieel cultureel erfgoed op het nationale register van Oostenrijk. De commissie omschreef het als de meest ontwikkelde vorm van poppen- en figurentheater. De nationale inventaris is Oostenrijks eigen register onder de UNESCO-conventie, los van de internationale lijsten. De erkenning eert zowel de vaardigheid in het manipuleren van de figuren als het belang van het doorgeven van die vaardigheid.
Een figuur maken
Elke figuur wordt gesneden, gemonteerd en aangekleed in de eigen ateliers van het theater. Het hoofd is het meest expressieve onderdeel, en aan één hoofd kan men van drie dagen tot maanden werken. De hoofden zijn afkomstig van verschillende beeldhouwers, uit Salzburg en elders, en de vaste poppen van het theater zijn elk handgemaakt en uniek. De kostuums worden apart vervaardigd, en leden van het ensemble werken zowel in het atelier als op het podium.
Het ambacht leren
Het beheersen van de poppen vergt jaren. De artistiek directeur van het theater zegt dat het zes tot acht jaar duurt voordat een poppenspeler de manipulatie echt onder de knie heeft, en dat elke poppenspeler ook in het atelier werkt. De figuren zijn niet allemaal even groot: de eerste marionetten waren slechts 20 tot 30 centimeter hoog, en voor tournees naar grote openluchttheaters in de jaren dertig werden grotere figuren van bijna een meter gebouwd. Die verscheidenheid toont hoe het gezelschap zijn ambacht in de loop der tijd op verschillende podia heeft aangepast.
Kostuums en de beginjaren
Kostuums maken vanaf het begin deel uit van het vakmanschap. De echtgenote van de oprichter, Rosa, maakte de eerste kostuums, terwijl de oprichter zelf de eerste hoofden en lichamen sneed en beeldhouwkunst doceerde aan een beroepscollege in Salzburg. Het repertoire begon met Kasperl-stukken en verschoof onder zijn zoon Hermann, die het podium en de belichting moderniseerde, richting muziektheater. De figuren, de kostuums en de enscenering ontwikkelden zich samen, en daarom voelt een moderne productie nog steeds als één stuk vakmanschap.
Wat dit betekent voor uw avond
Als u de techniek kent, kijkt u anders. Let op hoe het gewicht van een figuur tot rust komt wanneer hij stopt, hoe het hoofd draait voordat de hand beweegt, en hoe de draden bijna verdwijnen in het podiumlicht. De mooiste momenten ontstaan wanneer een kleine beweging als emotie wordt gelezen. De Toverfluit en The Sound of Music vertrouwen beide op dezelfde techniek, toegepast op figuren die voor heel verschillende verhalen zijn gemaakt, het ene in het Duits en het andere in het Engels.
Van een atelier naar de Schwarzstraße
Het theater begon in 1913 in het atelier van zijn oprichter, een beeldhouwer, met een eerste publieke voorstelling van Mozarts Bastien en Bastienne. Daarna was het op verschillende locaties gevestigd voordat het in 1971 zijn huidige onderkomen aan de Schwarzstraße 24 opende. Tournees brachten het gezelschap naar vele landen en De Toverfluit werd zijn meest opgevoerde productie. Vandaag brengt het opera's, toneelstukken en sprookjes, en het seizoensrepertoire wisselt door het jaar heen.
Lees verder: Tickets voor het Salzburger Marionettentheater
Veelgestelde vragen
Hoe worden de marionetten bestuurd?
Van bovenaf, met draden die zijn bevestigd aan het Salzburgse kruis, een bedieningsmechanisme dat in 1913 door Anton Aicher werd ontwikkeld. Poppenspelers werken vanaf een positie boven het podium.
Staat het theater op de UNESCO-lijst?
De bedieningstechniek werd in 2016 erkend door de Oostenrijkse UNESCO-commissie en opgenomen in de nationale inventaris van immaterieel cultureel erfgoed van Oostenrijk.
Wie maakt de poppen?
De eigen ateliers van het theater. De figuren worden in eigen huis gesneden, gemonteerd en aangekleed, en de poppenspelers van het ensemble werken ook in het atelier.
Bronnen
- UNESCO Intangible Cultural Heritage (Salzburger Marionettentheater)
- History (Salzburger Marionettentheater)
- Sculptors and puppets (Salzburger Marionettentheater)
- Grand opera on a small scale (salzburg.info)
- Salzburg's little stars of the stage (salzburg.info)
- Intangible cultural heritage in Austria (UNESCO Austria)
- Marionette (Wikipedia)